Bananenboomschors onthult haar innerlijk: lagen die zich krullen als perkament, een anatomie van afscheid. Goudgeel vlees scheurt open waar grijs-groen haar grenzen aftast, een breuk die schoonheid bevalt.
Hier tekent verval zijn eigen kalligrafie: gestippelde littekens, verschroeide randen als henna-versieringen, vezels die zingen in tinten van honing en as. La Palma's tropische huid, gevild door tijd, toont dat ontbinding pure sculptuur is.
