Bananenbomen schrijven hun doodsgedicht in bruine inkt en gebleekte nerven. Wat eens groen was, vouwt zich nu tot een kathedraal van textuur, gerimpelde bogen, geplooide zuilen, een organische geometrie die tijd tastbaar maakt.
Hier spreekt LaPalma door verval: het roestbruin van oxidatie, het crèmewit van verwering, schaduwen die diepte graven in gedroogde vezels. Een natuurlijke tapisserie waarin elke laag een seizoen is, elke vouw een herinnering aan wind en zon.
