Dit is oceaan gereduceerd tot zijn essence, niet golven, maar de idee van golven. Pixelstructuur als archipel, elk vierkantje een waarheid die alleen samen zin maakt. Het digitale ontmantelt brute kracht tot iets zachter, mathematischer. Turkoois vervaagt naar diepblauw zonder drama, zonder breking. Alleen lagen water die zichzelf overlappen, zich terugtrekken in gedachte. De kleur blijft briljant, maar nu als glas, als transparantie over transparantie tot je niet meer weet waar blauw ophoudt.
En toch, door alle ordening heen, voelt het nog steeds als water. Voelt het nog steeds als diepte. Alsof abstractie niet kan voorkomen dat het wordt wat het altijd was.
