Terwijl het ene na het andere hitterecord wordt gebroken, leek het me een goed moment om iets kouds te laten zien. Deze expositie neemt je mee naar het Baikalmeer, in het hart van de Siberische winter.

Het Baikalmeer, diep in Siberië, is het diepste en oudste meer ter wereld: zo'n 700 bij 80 kilometer, met een diepte van circa 1.600 meter. In de wintermaanden verandert het in een wereld van ijs — een indrukwekkende, oneindige leegte.

Ik ben er inmiddels een keer of zes geweest, elke keer midden in de winter, wanneer het ijs 1 tot 1,5 meter dik is en het meer verstilt tot een kraakhelder landschap. Bij temperaturen tot -35 à -40°C ontstaat hier een uniek ecosysteem, met dieren die nergens anders ter wereld voorkomen.

Maar het is vooral het ijs zelf dat blijft fascineren. Door de enorme druk en helderheid vormen zich scheuren, breuken, ijsgrotten en bellen diep in de bevroren laag. De bellen — van groot tot minuscuul klein — zijn gevuld met methaangas, gevangen op het moment van bevriezen. Ze vormen de meest verrassende abstracte patronen, alsof de natuur zelf aan het tekenen is geweest.

Wat me daarnaast is bijgebleven, is de gastvrijheid: de lokale bevolking is buitengewoon vriendelijk, al gaan velen gebukt onder het idiote regime. Mijn reizen naar deze plek zijn dan ook voorlopig niet meer dan een herinnering — reden te meer om de beelden te blijven koesteren.

Voor mij als fotograaf is Baikal in de winter een waar paradijs: een plek waar je, hoe vaak je er ook bent geweest, telkens weer iets nieuws ontdekt onder je voeten.

Bekijk meer, bekijk mijn website