Als reportagefotograaf leg ik verhalen vast met oog voor detail, sfeer en authenticiteit. Ik werk snel en discreet, waardoor echte momenten en emoties zichtbaar worden. Beschikbaar voor uiteenlopende opdrachten: van bedrijfsreportages tot sociale en culturele reportages. Altijd met de ambitie om beelden te maken die inhoud en impact combineren. Mijn kracht ligt in het verbinden van beeld en verhaal, zodat reportages meer worden dan registraties. Zo ontstaat fotografie die niet alleen documenteert, maar ook raakt en blijft hangen.
Een week op een kotter
Maandagochtend vertrokken we vanuit de haven van Scheveningen. Eerst voeren we naar de visgronden, zo’n 100 kilometer buiten IJmuiden. Vanaf dat moment viel ik in het ritme van de bemanning: anderhalf uur vissen, een halfuur sorteren, kort slapen, en weer gewekt door de bel.
Het werk was meedogenloos. Dag en nacht herhaalde dezelfde cyclus zich, zonder echte tijd om te eten of bij te praten. De mannen werkten zwijgend en onvermoeibaar, hun handen ruw van touwen en netten, hun ogen gericht op de vangst. Het dek rook naar zout en diesel, en de zee bepaalde elk moment van de dag.
Zelfs in de laatste nacht, op weg terug naar Scheveningen, ging het werk door: schoonmaken, repareren, voorbereiden voor de volgende reis. Vrijdagochtend meerden we af, vrijdagmiddag ging men naar huis, en zondagavond werd iedereen alweer terug verwacht om maandagochtend vroeg opnieuw uit te varen.
Mijn fotoreportage laat dit rauwe ritme zien: het harde werk, de korte momenten van rust, de vrijwel afwezigheid van een sociaal leven en de mannen die leven in dienst van de zee.
The making of an exoskelet
Een jaar lang volgde ik het Dreamteam van de TU Delft: 26 studenten die samen een exoskelet bouwden. Ze borduurden voort op eerdere versies en werkten met volle overgave aan verbeteringen en nieuwe technieken.
Het team testte eindeloos, vaak samen met hun piloot met een dwarslaesie. Zijn aanwezigheid gaf het project een menselijke dimensie: elke aanpassing werd direct vertaald naar de praktijk.
Er waren frustraties en technische tegenslagen, maar ook doorbraken die het team vooruit stuwden. Wat indruk maakte, was hun toewijding: jonge mensen die een jaar studie opgaven om zich volledig te wijden aan dit ene grote project.
Ik begon mijn verslag tijdens de coronajaren, wat ook voor hen een extra uitdaging betekende. Soms konden ze niet fysiek aanwezig zijn op de TU en moest samenwerking op afstand plaatsvinden.
Project MARCH VI werd zo een verhaal van techniek én menselijkheid. Studenten die hun energie, kennis en creativiteit bundelden om iets te bouwen dat verder reikt dan henzelf — met de hoop dat hun exoskelet ooit levens zal veranderen.
