Badain Jaran's duinen dragen hun eigen kalligrafie, helmgras werpt diagonale strepen op beige zand, een raster van donker op licht dat kruist en overloopt. Elke grasspriet wordt dubbel: plant én projectie, werkelijkheid én schaduw-echo.
Hier spreekt de Chinese woestijn in contrasten: windgerimpeld zand als vinylgroeven, schaduwen als grafische lijnen die richting dicteren. Groen doorbreekt de monochromie, kleine explosies van overleven die hun eigen silhouetten etsen. Een compositie waarin natuur zichzelf tekent als abstract patroon, waarin elke spriet zijn aanwezigheid verdubbelt.
