Carlsbad's wanden dragen de huid van tijdloosheid, geplooid, gerimpeld, gevouwen als stof die verstijfde onder minerale adem. Kalk druipt en stolt tot barok reliëf: golven van beige, umber, sepia die elkaar overlappen in eindeloze variatie.
Hier is geen symmetrie, alleen organische chaos, ribbels als vingerafdrukken van water, bulten als frozen watervallen, schaduwen die diepte suggereren waar steen massief is. Een abstract schilderij dat de aarde zelf componeerde: druppel voor druppel, laag na laag, een tapestry van calciumcarbonaat. Textuur als taal, stilte als compositie.
